De bouwheren waren op zoek naar een perceel om hun huis op te bouwen toen ze vernamen dat er in het dorpje Our een sparrenbos te koop stond. Ondanks hun interesse, twijfelden ze sterk over het potentieel van het terrein: het hoogteverschil tussen de straat en de top bedroeg immers zo maar eventjes 15 m! Ze beslisten een professional in te schakelen en namen contact op met de Ardeense architect Julien Déom. Diens nieuwsgierigheid was snel gewekt en ging zelf een kijkje nemen. Zijn oordeel klonk positief: "Ik wist al dat de bouwheren geen traditionele architectuur voor ogen hadden. Zodra ik het hellend terrein en de rotsachtige top zag, besefte ik dat er mogelijkheden waren om de architectuur af te stemmen op de omgeving. Het zou een bijzonder project kunnen worden. En dus heb ik hen aangemoedigd het terrein te kopen en voor hen de krijtlijnen van het project uitgezet."

Nadat de verkoop rond was, rooiden de nieuwe eigenaars alle sparren op het terrein. Dat was in april 2014.

Motiverende beperkingen

De architect bestudeerde de bioklimatische configuratie van het hellend terrein, aan de hand van een analyse van de baan van de zon. "Als je met je rug naar de straat staat, bevindt het zuiden zich aan de rechterkant van het terrein", weet hij. Het project moest in functie van dat gegeven worden uitgewerkt om het huis met de straat te kunnen verbinden én een aangename tuin te kunnen aanleggen. Het idee van een deels ingegraven woning diende zich als van nature aan. "Ik durf zelfs te zeggen dat het bijna onmogelijk was om in die configuratie anders te werk te gaan om alle wensen waar te maken. Precies die uitdaging leek me interessant."

Op het programma van de bouwheren stonden met name een ruime garage met een ingerichte werkplaats waar de eigenaar zich aan zijn passie voor motoren kon overgeven. "Het lag dan ook voor de hand om die ruimte onder te brengen in het ingegraven deel van het huis, dat als een soort sokkel fungeert. In die sokkel liggen verder nog de inkomhal, de vestiaire, drie kinderkamers, de speelkamer van de kinderen en een badkamer. Om in de drie kinderkamers voldoende daglicht binnen te loodsen, loopt de linkerflank uit op een buitenruimte met een (vanop de straat onzichtbare) patio voor de kinderen.

Een betonnen structuur boven op de sokkel herbergt de masterbedroom - met aanpalende dressing en badkamer - de keuken, de eetkamer, een overdekt terras en een wasplaats.

Lees de hele reportage in Ik Ga Bouwen 411

Tekst: Stephan Debusschere